سحر سموات ، خبر نگار حوزه شهری/ حدود سه ماه تا انتخابات شورای شهر باقی مانده است. صفبندی کاندیداها نشان میدهد با توجه به نظام انتخاباتی تناسبی در تهران، لیستها متنوعتر از همیشهاند؛ اما یک واقعیت بیش از همه خودنمایی میکند:
رقابت اصلی برسررفتن شهردار فعلی تهران شکل گرفته است.
عملکرد شهرداری تهران امروز با حداقل ده منتقد جدی در شورای شهر مواجه است که حتما غیرسیاسی ست. ثبتنامها نیز نشان میدهد حلقه حامیان شهردار به حداقل رسیده و تلاشها برای ایجاد اجماع و تثبیت موقعیت او تاکنون نتیجهبخش نبوده است. در این میان، برخی نامزدها صریح آمدهاند تا شهردار شوند و برخی دیگر در حال صفچینی فهرستها هستند تا بعد از اعلام نتایج شورا، خود را بهعنوان گزینه شهرداری تهران مطرح کنند.
تهران به چه شورایی و چه شهرداری نیاز دارد؟
نگاهی به ترکیب ثبتنامکنندگان نشان میدهد بخش قابل توجهی از داوطلبان، نه متخصصان حوزه شهری، بلکه سیاسیون، فعالان فضای مجازی و چهرههایی با سوابق نامرتبطاند.
بخشی از این حضور، حاصل بیکاری سیاسی و فقدان جایگاه اجرایی است؛ بخشی دیگر، واکنشی به ناکارآمدی مدیریت کنونی شهر.
پیام روشن است:
ایا عملکرد شخص شهردار فعلی، فضا را بهگونهای رقم زده که هر کسی خود را در حد مدیریت پایتخت میبیند؟
تهران دیگر شهردار سیاسی نمیخواهد؛ اگر میخواست، وضع موجود کفایت میکرد.
تهران شهردار متخصص میخواهد
رقبای در سایه
در ماههای اخیر، برخی تحرکات سیاسیون بیرون گود گرچه پنهان اما معنادار آغاز شده است. تماسها، لابیها و تلاش برای چیدن ترکیب شورا بهگونهای که در نهایت، رأی شهرداری به نام گزینهای خاص از صندوق شورا بیرون بیاید.
سؤال اینجاست:
تا چه زمانی قرار است این تحرکات در سایه بماند؟
برخی چهرهها پس از کنار رفتن از عرصههای ملی و ناکامی در بازگشت به قدرت در سطح بالا، حالا ظاهراً نگاهشان به شهرداری تهران دوخته شده است؛ آن هم نه از مسیر اعلام رسمی، بلکه با «چراغ خاموش».
تجربهای که نباید تکرار شود
تجربه پرنقد مدیریت فعلی تهران، با پیشینهای کاملاً سیاسی و مدرکی نامرتبط با مدیریت شهری، هنوز پیش روی افکار عمومی است.
آیا این تجربه کافی نیست تا دوباره تهران به محل آزمونوخطای مدیریتی تبدیل نشود؟
آیا قرار است باز هم کسانی با رزومههای نامرتبط، اما با شبکه سیاسی ، سکان بزرگترین شهر کشور را به دست بگیرند؟
«نه به وضع موجود»؛ اما نه هر جایگزینی
ثبتنام گسترده برخی نامزدها و مقامات سابق، بیش از هر چیز پیام «نه به شهردار فعلی» را تداعی میکند؛
اما این «نه»، بهمعنای «آری » گفتن به گزینه هایی با بیماری سندرم بیقراری پست نیست.
نه به وضع موجود،
بهمعنای چراغ سبز به بازتولید همان الگوی سیاسیکاری در لباس جدید نیست.
بیتردید، تحرک همه جریانها به گرمشدن فضای انتخابات و افزایش مشارکت کمک میکند.
اما تهران به شورایی متخصص و شهرداری کارآمد نیاز دارد؛
شهرداری که بهجای فکرکردن به سکوهای بالاتر،
به خود تهران و مردمش بیندیشد.
پایتخت، جای آزمون و صندلی شهرداری تهران، غنیمت سیاسی نیست.
