به گزارش شهر دوست، مهدی عباسی، رئیس کمیسیون شهرسازی و معماری شورای شهر تهران درباره میزان پیشرفت مصوبه تیرماه شورای شهر درباره تابآوری پایتخت، به خبرنگار دیدهبان ایران گفت: «رویکرد ما تخاصم نبوده و هیچوقت به این فکر نکردهایم که برای زیرساختهای قدرتمند، پدافند غیرعامل را آماده کنیم، چون همیشه رویکرد ما این بوده که قدرت بازدارندگی داشته باشیم و قصد حمله به کشوری را هم نداشتهایم. این رویکرد، سیاست راهبردی ما بوده است، اما اگر دقیقتر توجه میکردیم، الزاماً تصمیم ما مبنی بر این که به کسی حمله کنیم یا نه، نهایت کار نیست، چون ممکن است یک قدرت خصمانه تصمیم بگیرد به ما حمله کند.»
او افزود: «بنابراین اسنادی که در حوزه پدافند غیرعامل تولید شده، امروز به یک ضرورت در کشور علیالخصوص در تهران تبدیل شده است که باید در سیاستها و مدیریت شهری لحاظ شود و به سمت آن حرکت کنیم. جلساتی برگزار شده است، نامهنگاریها و مکاتباتی انجام شده و حتی از سوی کمیسیون شهرسازی و معماری شورای شهر تهران با محوریت ریاست شورای شهر، این موضوع پیگیری شده است.»
عباسی تأکید کرد: «اگر بهدنبال امنیت پایدار هستیم، همانقدر که قدرت آفند میتواند به ما در بازدارندگی کمک کند، تابآوری شهری و تابآوری اجتماعی هم به همان میزان میتواند ما را در برابر اقدامات خصمانه مقاوم کند. بنابراین تابآوری یک ضرورت است؛ ما باید بتوانیم شهرمان را تابآور کنیم. تابآوری هم صرفاً در برابر حوادث جنگی نیست. وقتی شما یک زیرساخت تابآور فراهم میکنید، این زیرساخت میتواند کارکردهای متنوعی داشته باشد.»
بههم خوردن امنیت روانی سناریوی دشمن است
رئیس کمیسیون شهرسازی و معماری شورای شهر تهران در پاسخ به این سؤال که چرا موضوع پناهگاهها در زمان جنگ بهصورت جدی پیگیری میشد، اما بعد از جنگ، میزان پیگیریها به قدرت قبل نبود؟ گفت: «مدیر باید احساس کند هر لحظه ممکن است جنگ رخ دهد. باید با این حس زندگی کند، شب را به صبح برساند و برنامههای روزانه را با این رویکرد تنظیم کند. مدیر نباید احساس کند که جنگ تمام شده است. این خیلی مهم است. اما جامعه باید احساس کند که جنگ تمام شده است، چون اگر جامعه با حس ادامه جنگ زندگی کند، امنیت روانی، اجتماعی و اقتصادی آن آسیب میبیند؛ این دقیقاً سناریوی دشمن است. اما مدیر نباید اینگونه فکر کند و مدیران باید هر لحظه آماده جنگ باشند.»
او خاطرنشان کرد: «مدیر باید مثل نیروهای نظامی فکر کند. نیروهای نظامی ما در وضعیتی هستند که میگویند در صورت تقابل، آنی و بهقید فوریت پاسخ کوبنده میدهند. مدیران دیگر هم باید مانند نیروهای نظامی فکر کنند. یعنی صبح که بیدار میشوند، درباره ذخایر استراتژیک، پدافند غیرعامل و تأمین نیازهای اساسی مردم فکر کنند. در حال حاضر از آن سطح آمادگیای که در ایام جنگ داشتیم، متأسفانه همه ما تا حدی دچار فراموشی شدهایم. ما مجوز چنین فراموشیهایی را نداریم.»
دشمن برای غافلگیری برنامهریزی کرد
عباسی در پاسخ به این سؤال که تهران تیرماه با تهران دیماه چقدر تفاوت دارد؟ تأکید کرد: «اول این که مردم ما نسبت به جنگ یک حس آگاهانه پیدا کردهاند، پس واکنشهای مردم آگاهانهتر خواهد بود. اگر آموزشها بهدرستی انجام و مدیریت شود، واکنشها مثبت خواهد بود، چون مردم برداشت کاملتری از موضوع دارند. در حوزه زیرساخت، نمیتوان گفت زیرساخت آنچنانی جدیدی ایجاد شده، اما تمهیداتی درباره زیرساختهای موجود پیشبینی شده است. این تمهیدات میتواند در برخی اتفاقات کمککننده باشد. اما آنچه به نظر من مهمتر از پدافند غیرعامل عمل میکند و ما نسبت به آن امیدوارتر هستیم، موضوع مقابله با ضربه غافلگیرانه است. در جنگ قبلی، دشمن از اوج غفلت ما استفاده کرد و ضربه زد؛ ما اصلاً فکر نمیکردیم که چنین اتفاقی در این سطح برای کشور بیفتد، در حالی که دشمن کاملاً خود را آماده کرده بود و برنامهریزی داشت. دشمن تمام پلکانها را بهترتیب کنار هم چیده بود تا غافلگیری را در نهایت سطح خود انجام دهد. حتی مذاکرات را نزدیک به آن تنظیم کرده بود تا ما یک درصد هم احتمال ندهیم که قرار است اقدام خصمانه گستردهای صورت بگیرد. اگر امروز از آن غافلگیری عبور کردهایم و با آگاهی بیشتر با آن مواجه میشویم، امید اصلی ما از این نیست که ضربه نخوریم؛ چون ضربه زدن کار سختی نیست. حتی اگر تمام تدابیر پدافندی رعایت شود، ضربه زدن کار سختی نیست. با یک خودروی بمبگذاریشده میتوان یک مرکز را مختل کرد؛ الزاماً نیازی به موشک یا وسیله پرنده نیست.»
او در پایان با اشاره مجدد به این که ضربه زدن آسان است، افزود: «نکته مهم این است که در برابر ضربه خوردن هزینه سنگینی به دشمن تحمیل شود، به گونهای که صرفه تبادل آتش برای دشمن از بین برود. امروز کشور در شرایطی است که اگر به هر دلیلی اقدام خصمانهای علیه آن صورت بگیرد، قطعاً ضربه سنگینی میزند و تعادل را برهم میزند که این نقطه قوت ماست. اما نمیتوان تضمین داد که کشور ضربهپذیر نیست، بهویژه کشوری با ابعاد، گستره و پیچیدگی ایران و با دانشی که دشمن دارد.»
